ಆದರದ ಆಮಂತ್ರಣ..

ಪ್ರಹವಿಸಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಬಾಳೆಂಬ ಯಾನದಲಿ....
ಸಹಚಾರಿ ನೀನಾಗು ನಾ ನಡೆವ ಹಾದಿಯಲಿ ನಿ
ನ್ನ ಸುಖ ಕಷ್ಟದಲಿ ಸಮಪಾಲು ನನಗಿರಲಿ...
ವಾಸವಾಗಲಿ ನಲಿವು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ...ಕ್ಷ
ಣಿಕವಾಗಲಿ ನೋವು ನಿನ್ನ ಸಹಮೈತ್ರಿಯಲಿ
ಶ್ರೀಹರಿಯ ದಯವಿರಲಿ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲಿ...
ಏಳು ಬಣ್ಣಗಳ ಮೂಲ ಒಂದೇ ಬಣ್ಣವಂತೆ..
ಏಳು ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ನಂಟು ಏಳು ಜನುಮಕಂತೆ...
ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಬೆಸೆದು ಜೀವ ಒಂದಾಗೋ ಸಮಯ..
ತಾಳಿ, ಕಾಲುಂಗುರ, ತಿಲಕ, ಮಂಗಳ ವಾದ್ಯ,
ಗುರು-ಹಿರಿಯರ ಮಂತ್ರಘೋಷ, ಇಷ್ಟದೇವತೆಯ ಅಭಯ ವಾಣಿ
ಜೊತೆಯಾಗಲು ಹೊಸ ಬಂಧವು, ಮನಸಾಗಲಿ ಪ್ರಸನ್ನ

ವರ್ಷದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ  ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿದ್ದ ಮದುವೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾನು ತಿರುಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಷ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಅಗಿದೆ ಏಂದಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ..ಹೇಳಿದ ಮೂರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ,ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಅಗುತ್ತಿದ್ದೆನೆ ಎಂದಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಹೌದು ಕೊನೆಗೂ ಮಾನಸರಂಗದ ಒಂಟಿ ಮನಸು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕನಸಿನೊಂದಿಗೆ ಜಂಟಿ ಆಗಿ ಮದುವೆಯೆಂಬ ಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ತುಂಬಾ ದಿನ ಬಾಕಿ ಇದೆ ಎಂದು ಹಾರಾಡಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ, ಅಂಕೆಯಿಲ್ಲದ ಮನಸು ಮದುವೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿರುವ , ಮುಂದೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೊಸ ಜವಾಬ್ಧಾರಿ,ಹೊಸ ವಾತಾವರಣ,ಹೊಸ  ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ ಇಣುಕಿ ಗೊಂದಲ.ತಳಮಳಗಳ ಸಾಮೀಪ್ಯದಿಂದ ಜೀವನದ ಹೊಸ ಮಜಲನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ.ಮೂರು ಗಂಟಿನೊಂದಿಗೆ ಜೀವನದ ನಂಟು ಬೆಸೆಯುವ ದಿನ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ.ಹತ್ತಿರದವರ, ಅತ್ಮೀಯರ ಬಳಿಗೆ ಕರೆಯೋಲೆಯನ್ನು ನಾನಾ ತರದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿಸಿ ಆಗಿದೆ.ಜೀವನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ ಕೂಡ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ.ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬನು ಬಂದು  ನಿಂತಾಗಿದೆ.ಗೆಳತಿಯರ/ಗೆಳೆಯರ ತಮಾಷೆ,ಹಿರಿಯರ ಸಲಹೆ,ಮನದ ಕಲ್ಪನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ನಾನು ಮುಂದೆ ಇಡುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ,ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿಆಗಿದೆ.ನನ್ನಂತೆ ಅವನನ್ನೂ ನೋಡಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆ.ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರಿಯುದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪೀಠಿಕೆ ಇಟ್ಟಾಗಿದೆ.ಆ ದಿನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳು ನೀರಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೂಡ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಆಗಿದೆ.ನಗರದ ಜಂಜಾಟಗಳ ನಡುವೆ ನಿಮಗೆ ಹೀಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ,ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯ ದಿಬ್ಬಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹರಸಿ ಹಾರೈಸಿ.
 

ದಿನಾಂಕ: 1-12-2011

ನೀರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ..

ನಿಮ್ಮವಳು..

ನಿರೀಕ್ಷೆ...

  ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದತ್ತ ಕಾಣುತಿರಲು ಕಪ್ಪು ಬಾನು..
  ಚದುರಿರಲು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಚೂರಾಗಿ...
  ಮಳೆಬರುವ ಸೂಚನೆಯೋ,ಇಲ್ಲ ಕವಿದ ಕತ್ತಲೆಯೊ
  ಗುರುತಿಸಲು ಪರಿತಪಿಸೆ ಇದಾವದರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ..

   ಉರಿವ ತಾಪವೇ ಮೇಲೇ ಸೂಚನೆ, ಯಾಚನೆಗಿಂತ..
   ನಿಂತ ಕಾಲ-ಕನ್ನಡಿಯ ಕಣ್ಣು ಸೆರೆಹಿಡಿಯೆ ವಾಸ್ತವವ...

   ದ್ರಷ್ಟಿ ತಪ್ಪಿಸೆ ತಿರುಗಿ ,ಕೂಡಿಡಲು ಹನಿಯೊಂದ..

   ಮತ್ತೆ ಗುಡುಗಿನ ಭಯವೇ ಬರಿ ಭುವಿಯ ತುಂಬ.....

    ಧರೆಯ ಒಡಲಾಳದಲಿ ಎದ್ದ  ಮಿಂಚಿನ ಭೀತಿ....

    ಕರಗುವುದೇ ಕಾರ್ಮೋಡ ನವಿರಾದ ಹನಿಯಾಗಿ..

    ಭೋರ್ಗರೆದು ಸುರಿಯುವುದೇ ಮತ್ತೆ ಬೇಡವಾದಂತೆ..

    ನಿರೀಕ್ಷಣೆಯೋ,ನಿರಾಕರಣೆಯೋ ,ಕಣ್ಣಿನಲಿ ಮತ್ತೆ ಯಾವುದರ ಬಿಂಬ...

ಬರಹ.....

  ಅತ್ತಣದಿಂದ ಒಂದು, ಇತ್ತಣದಿಂದ ಒಂದು 

 ಮನದಿ ಮೂಡಿದ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಇಹುದು ಅರ್ಥವೊಂದು 

 ಹಠ ಬಿಡದೆ ಹಿಡಿದು,ಭಾವ ಮುಷ್ಟಿಯಲಿ ಪಿಡಿದು 

 ಸುರಿದು  ಪೋಣಿಸಿದರೆ ಮೂಡಿತ್ತು ಪದವೊಂದು....                                                   

  

ಪದವೊಂದೇ ಸಾಕೆ ನಿನ್ನ ನೀ ಬಿಂಬಿಸಲು

 ಕಾಡುತ್ತ ಇಣಕಿದವು ಬೆಂಬಿಡದೆ ಮನಸಲ್ಲೂ
 ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು,ಸಾಲೊಂದ ಸ್ರಷ್ಟಿಸಲು

 ಭಾವಗಳ ಪರಿಮಳವೇ  ಪ್ರತಿ ಎಸಳಿನಲ್ಲೂ.....

 

ಬನ್ನಿರಿ ಸಾಲುಗಳೇ,ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿರಿ

ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವೆ ನಿಮ್ಮ ನನ್ನದೇ ಪರಿಯಲ್ಲಿ
ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ಕರೆಯಲು ನಾನಿಟ್ಟ ಹೆಸರಿನಲಿ...
ಸಾರಿರಿ ಹೊಸತನವ ಒಂದಾಗಿ ಬರಹದಲಿ... 

[ಕೊಂಚ ದಿನಗಳ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದ ವಿರಾಮ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕೊರಗು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು..ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದೇ ಮನಸ್ಸು ಪರದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.. ದಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆದು ನಿಮ್ಮ ಬರಹ ಗಳನ್ನೂ ಓದಿ,ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಮೇಲೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಒಂದು ನೀರವ ಭಾವ ತರುತ್ತಿತ್ತು.. ಬರಹ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ತೆಗೆದು ಬರೆಯದೆ ಮುಚ್ಚಿಡುವಾಗ ಬರೆಯುವುದೇ ಮರೆತು ಹೋಯಿತೇ ಎಂಬ ಭಾವ.. ಏನೋ ತಿಳಿಯದೆ ಹೀಗೆ ಬಂದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರಹ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನ ದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸಗಿದ್ದೇನೆ....]

ಬಯಸುತಿದೆ ಅಲ್ಪವಿರಾಮ......

ಜೀವನವೆಂಬುದು ಹೀಗೆ ಏನೋ..ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದು ದುಸ್ತರವಾಗುತ್ತದೆ.ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿ ಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಅದು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವೋ,ಸಮಾಜದ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣದ ಪರಿಣಾಮವೋ ಮನಸ್ಸು ಸೊರಗಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಏಕಾಂತ ಬಯಸುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕೆಲಸದಿಂದಲೂ ವಿರಾಮ ಬಯಸುತ್ತದೆ.ಅದು ಕೇವಲ ಕಾಲದ ಮಹಿಮೆ ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಿದ್ದರೂ, ಅರಗಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ.ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸಹ್ಯ ವಾದರೂ  ಅದರ ಪರಿಣಾಮದ ಕರಿ ಛಾಯೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಬಹುಶ ನಾನು ಕೂಡ ಇದೆ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ನನ್ನಿಂದ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.ಬರೆಯ ಹೊರಟ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತ ಇದೆ.ಇದಕ್ಕೆ  ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಒತ್ತಡವೋ,ಸಮಯದ ಅಭಾವವೋ ಅಥವಾ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೋ ನಾ ಕಾಣೆ.ನನ್ನ ಕೇಳುತ್ತಿರುವ, ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಓದುವ,ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ.ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಕೆಲ ಕಾಲ ವಿರಮಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಹೊಸತನ ಚಿಗುರುವ ವರೆಗೂ ಮನಸ್ಸು ವಿರಾಮ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ.ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ  ಸುಂದರ ದಿನಗಳಿಗೆ.ಖಂಡಿತ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.ನಾನು ಬರೆಯದೆ ಹೋದರೂ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬರಹಗಳನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಓದುತ್ತೇನೆ.ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ವಾಪಸ್ಸಾಗುವ ಮನಸ್ಸು,ಆಸೆ ನನ್ನಲ್ಲೂ  ಇದೆ. ಆ ದಿನ ನಾಳೆನೇ ಇರಬಹುದು,ತಿಂಗಳಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಮತ್ಯಾವದೋ ದಿನ ವಾಗಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮೆದುರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಖಂಡಿತ ಮತ್ತೆ, ಮೊದಲಿನಂತೆ,ಹೊಸ ಬರವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ವಾಪಾಸ್ಸಗುತ್ತೇನೆ.ಆಶಯ ನನ್ನದಾಗಿರಲಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನಿಮ್ಮದಾಗಿರಲಿ..

ಹೋಗಿ ಬರುವ ಭರವಸೆ ಯೊಂದಿಗೆ ,

ನಿಮ್ಮವಳು.. 

ಮುರಿದ ಗೂಡು..

 [ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ನಾನು ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳಿವು...]

ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕಟ್ಟಿತ್ತು,ಹೊತ್ತು ತಂದ ಹುಲ್ಲಿನಲಿ
ಪುಟ್ಟದಾದ ಗೂಡೊಂದ ಬಲು ಜತನದಿಂದ.....

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹುಲ್ಲಿಗೂ ಕನಸೆಂಬ ಉಸಿರಿತ್ತು
ನೆಯ್ದಿತ್ತು ಆಸೆಯಲಿ ,ತುಸು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ...

ತಿಳಿಯಿತು ಬದುಕೆಲ್ಲ,ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹಸನಾಗುವುದಿಲ್ಲಿ
ಕಂಡೆಲ್ಲ ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗುವುದರಿಂದ.....

ಮಳೆ ಬರಲಿ,ಬಿಸಿಲಿರಲಿ,ಆಶ್ರಯವೊಂದೆನಗಿಹುದು
ಅಡಗುವೆನು ಗೂಡ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ....

ಮರೆತಿತ್ತು ವಿಧಿಯನ್ನು,ಅದರ ಬಗೆ ಬೆರಿಹುದು
ಒಣಗಬಲ್ಲದು ಹುಲ್ಲಿನಂದದಿ ಕನಸು ಕಾಲನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ...

ತಾ ಕಟ್ಟಿದ ಗೂಡೇ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಸೊರಗಿಹುದು
ಮತ್ತೆ ಆಶ್ರಯ ತನಗೆ ಕನಸಿನ ಮಾತಿಲ್ಲಿ....

ಜಾರುತಿಹ ಕಣ್ಣೀರ ಬಿಂದುವೆ ಕೇಳಿಲ್ಲಿ..
ಹೊರಗೆ ಇಣುಕುವ ಹಕ್ಕೂ ನೀ ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ.....

ಮರೆಯುವುದೇಕೆ ಅರಿಯುವುದನ್ನು...

 ಕಡಲ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ಸಾಗಿಯೂ,ನೀರಿನಾಳ ತಿಳಿಯಿತೇನು ಹಾಯಿ ದೋಣಿಗೆ....

 

ಅದ್ಭುತವಾದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಾಲುಗಳು.ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಈ ಹಾಡು ಕೇಳಿದ ಐದು ನಿಮಿಷ ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆಸುವ ಸಾಲುಗಳಿವು.ಹೌದು.ಈ ಜೀವನದ ಹಲವಾರು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ,ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಲೇ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತದ್ದು.ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ’ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೇನು,ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂದೆಕೆ ನಾವು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ?’ ಹೀಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಈ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಿತ್ತು.ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡಿದರೂ ದಿನ ಮುಗಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿನ ಉತ್ತರ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಸಫಲಳಾಗಿದ್ದೆ.ಆದರೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ ಮೇಲೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನ ಕಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.ಹೌದಲ್ಲವೇ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ.ಮರೆತು ಪೇಚಾಡುತ್ತೇವೆ.ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಮೇಲ್ನೊಟಕ್ಕೆ ಸರಳವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ,ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಕಗ್ಗಂಟು.ಮಾತು ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೊರ ಹಾಕಲು ಅನುವು ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು,ಹೊರ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಲು ಅವನು ಅಸಮರ್ಥ.ಮೌನವೇ ಕೆಲವೊಂದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ.ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅರಿವುದು, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಅರಿತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕ್ರತಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರಬರಬೇಕು.ನಾವು ನಿತ್ಯ ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ.ಒಬ್ಬರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನರು.ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ತಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲರು,ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವವರು.ಇಂತಹ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳ ಮಧ್ಯವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಸಾಗಬೇಕು.ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ.ಅನಿವಾರ್ಯ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ.ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರಿವನ್ನೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತೇವೆ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಅರಿವುದನ್ನು ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದವರಿಂದ,ಅತ್ಮೀಯರಿಂದ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.ಛೇ ಅವರು ನನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅಲವತ್ತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.ನಿಜ. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನಸನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಅದರಂತೆ ಅಲ್ಪವನ್ನಾದರೂ ಅರಿಯದೇ ಹೋಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಸಂಬಂಧದ ಅಳೆತೆ ಗೋಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರಿವುದನ್ನೇ ಮರೆತದ್ದರಿಂದ ಎಷ್ಟೊ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹಳಸಿದ್ದನ್ನು,ಮುರಿದದ್ದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ,ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.ಅರಿತು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಒಂಥರ  Inbuilt Expectations. .ಇದು ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅತಿಯಾದರೇ ಅಮ್ರತವು ವಿಷವಂತೆ.ಎದುರಿಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯಲಾರ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು.ಬಯಸುವುದು ಕೇವಲ ಕೋರಿಕೆಯಾಗಿರಬೇಕೆ ಹೊರತು ಹೇರುವಿಕೆ ಆಗಬಾರದು.ಪರಿಸ್ಥಿತಿ,ಕಾಲ,ಸಮಾಜ ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನಾವಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮತನದೊಂದಿಗೆ ಇತರರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ನಾವು ಅರಿತಾಗ ಬದುಕು ಹಸನಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.ಇದೊಂದು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೋ ಅಥವಾ ಉತ್ತರವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆಡ್ಡರೋ ಇದು ಇನ್ನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆ.ಹೌದು ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಒಟ್ಟಿಗಿದ್ದೂ ಎಷ್ಟು ಬೆರೆತರೂ ಅರಿತೆವೇನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾಳವಾ....??!!!!!

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತೊಂದು ಬರಹದೊಂದಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಹೊಸದಾರಿ...

[ಬಹಳದಿನದಿಂದ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ..ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲೋ ಅಕ್ಷರಗಳು ನನ್ನಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿವೆ.ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸಿದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಡಗುತ್ತಿವೆ.ಸಾಲೊಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.ಮತ್ತೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗದೇ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಬರೆಯ ಬೇಕಾಗಿದೆ..ಬರೆಯ ಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಛಲವಿದೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.ಓದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ ]

 ಎಂದಿನಂತೆ ಜೋರು ಜಡಿಮಳೆ ಹಟಬಿಡದೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಕಾಫಿ ಹಿಡಿದ ಆಕೆಯ ಕಂಗಳು ದೂರದ ಹಾದಿಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನಸು ಸವೆದ ಬದುಕಿನ ದಿನಗಳ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.ಬರೋಬ್ಬರಿ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಇಂತದ್ದೆ ಜಡಿಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅವನು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು.ಸದಾ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಆ ದಿನವು ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ."ನಿರಾಕರಣ"ದ ಒಳಗೆ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಸಮಯವನ್ನು ಮರೆಸಿತ್ತು.ಲೈಬ್ರರಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂದಾಗ ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಸೋಭಗಿಗೆ ಮಳೆಯ ಮೆರುಗು ಸೇರಿ ವಾತಾವರಣ ಕಳೆ ಕಟ್ಟಿತ್ತು.ತಂದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗ್ ನೊಳಕ್ಕೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ಮರೆಯದ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಇಂದು ಮರೆತು ಬಂದಿದ್ದು.ತನ್ನ ಮರೆವನ್ನು ಹಳಿಯುತ್ತ ಆಗಸ ನೋಡಿದವಳಿಗೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿವುವ ಹಂಬಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತ್ತು..ಹೊರಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ,ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಿಲ್ಲವೆಂಬ ಹೆದರಿಕೆ ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ ಹುಡುಕ ಹೊರಟವಳಿಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನು ಕಂಡಿದ್ದು.ಇವತ್ತಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದಳು.ತನ್ನಂತೆ ಅವನು ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದಳು.ಆಗೊಮ್ಮೆ,ಈಗೊಮ್ಮೆ ತಾನು ದಿನ ನಡೆದು ಬರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲೂ ಅವನನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಳು.ತಟ್ಟನೆ ಏನೋ ನೆನಪಾದಂತೆ ಅವನೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದ್ದಳು.ಅವನೊಮ್ಮೆ ಅವಳೆಡೆಗೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ತಾನು ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆನೆಂಬ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.ನಗು ಮಾತಾಗಿ ಇಬ್ಬರು ಅದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವರೆಂಬದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರು.ಹೆಜ್ಜೆಯ ಜೊತೆಗೆ,ಮಾತು ಕೂಡಿ ಹಾದಿ ಕಳೆದಿದ್ದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.ಅಂದಿನ ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ತಿರುಗಿದ್ದು,ಇಬ್ಬರ ಅಭಿರುಚಿಗಳು ಒಂದೇ ಎನಿಸಿದ್ದು,ಓದಿದ,ಓದುವ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದು,ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಜೊತೆಗೆ ತಿಂದ ಜೋಳದ ಸಿಹಿ,ಐಸ್ಕ್ರೀಂನತಂಪುಪ್ರೇಮಕ್ಕೆತಿರುಗಲು  ಜಾಸ್ತಿಸಮಯಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಮನಸ್ಸು ಬೆರೆತಿದ್ದರೂ ಜಾತಿಯ ಅಡ್ಡಗೋಡೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಡಿತ್ತು.

ಆದರೆ  ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮದುವೆ ಆಗುವ ಧೈರ್ಯ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ..ಎದುರಿಸಿ ಮದುವೆ ಆಗುವ ಹುಂಬ ಹಠವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವುದೊಂದೇ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಉಳಿದ ದಾರಿ.ಆರಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು.ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು.ದೂರದ ಊರಿನ ಬಸ್ ಹತ್ತುವಾಗ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು,ತಂದಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗ್,ಕಣ್ಣು ತುಂಬಾ ಕನವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುಂದಿನ ಬದುಕು,ಬೊಗಸೆಯ ತುಂಬಾ ತುಂಬಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ.

ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಪಡೆದಿದ್ದು,ಗಳಿಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಬರಿ ನೆನಪು,ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವ ನನಸಾದ ಕನಸು.ಇದೆಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ಇಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ತನ್ನಗೆಳತಿತನ್ನತವರನೆನಪಿಸಿದಾಗಲೇ.ಅವನಹುಚ್ಚುಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಅವಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗಲೇ

.ತವರುತನ್ನ ಮರೆಯದೆಇದ್ದಿದ್ದು,ಜೊತೆ ಹುಟ್ಟಿದವರು ತನಗಾಗಿ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದದು,ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು

ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದದು ,ತನಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ಅವಳ ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ನೋವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇನುಂಗಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದವು.

ಕಣ್ಣು ತನ್ನವನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಕಾಲುಗಳು ತನ್ನವರ ಸೇರಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.ಖುಷಿಯ ಕಂಗಳು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯಲಿದ್ದ ದಿನಗಳ ಕಾಣುವ ಕಾತುರತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು.ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದವಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು ಮನೆಯ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್.ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಕಾಲ್ಗಳು ಇಷ್ಟನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಡುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಕಡೆ ಎಂದಿನಂತಿರದೇ ಹೊಸ ದಾರಿ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟಿವೆಯೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹೊರಟಿದ್ದವು........