ಮಾನಸರಂಗ

ಇದು ಮನಸಿನ ಮಾತಿಗೊಂದು ಜಾಗ...

ಬಂದಿತು ಮಳೆಗಾಲ..ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ....

ಮುಂಗಾರಿನ  ಅಭಿಷೇಕಕೆ ಮೆದುವಾಯಿತು ನೆಲವು 
ಸಂಜೆಯಾಯಿತೆಂದರೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳು, ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೂ ನೀರು, ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡಲೂ ಹೇಸಿಗೆಯಾಗುವಂತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಳಚೆ, ಓಲಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಗುವ ಬಸ್ಸು,ಮಾರು ಮಾರಿಗೆ trafiic ಜಾಮ್, ನಾನು ಹೇಳಹೊರಟಿರುವುದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನಲ್ಲ.!!!!!!! ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಹೋದ  ಸುಂದರ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನು..ಹೌದು ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಹಸಿರು ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಹಾಸಿ,ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಲಾಳದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ,ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಹಾಕುವಂತೆ ಬೆಳೆದ ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳು,ಮೆಣಸು,ಏಲಕ್ಕಿಯ ಪರಿಮಳ ಉಸಿರಾಡುವ,ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡವೆಂಬ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ..ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು..ನನ್ನೊಬ್ಬನದಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನು ಮರೆತಿರಲಾರರು.ಒಂದೆಡೆ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಅಘನಾಶಿನಿ,ಅದರ ನೀರನ್ನು ಉಂಡು ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಬತ್ತದ  ಗೆದ್ದೆಗಳು,ಜಲಪಾತದ ಸೊಭಗನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಸಣ್ಣ ಝಾರಿಗಳು ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕಳೆದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ..
ನಾವೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು..ಶಾಲೆಯೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನವರಂತೆ ರಿಬೂಕ್ ಶೂ,ಬೆಲೆಬಾಳುವ uniform ಗಳು,ಒಂದು ರಾಶಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ತಲೆ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತ ಒತ್ತಡ ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆಂದೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎರಡು ವರ್ಷ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ ಚಪ್ಪಲ್ಲುಗಳು,ನೀಲಿ ಅಂಗಿ,ಬಿಳಿ ಬ್ಲೌಸ್, ಉದ್ದ ಕೋಲಿರುವ ಕಪ್ಪು ಕೊಡೆ, ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಟಿಚೀಲ,ದೂರದ ಕಾಲುಹಾದಿ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಲೋಕ.ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲವೆಂದರೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದುಜಾತಿಯ ಗಿಡ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗೆ ಸ್ಲೇಟ್ ಒರೆಸುವ ಮಾಧ್ಯಮ.ಅದನ್ನು ಕೊಯ್ದು,ಕವರ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಶೇಕರಿಸಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಅರ್ಧದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಜೋರು ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ.ಸಂಜೆ ಯಾಯ್ತೆಂದರೆ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಬೇಳೆ(ಮಳೆಗಾಳಕ್ಕೆಂದೇ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ಶೇಕರಿಸಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ),ಗೇರು ಬೀಜ.ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣು, ಪಿಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣು, ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಶನಿವಾರ ಭಾನುವಾರ ಅದರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ..ಓದು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಏನಿದ್ದರೂ secondary.ಹೊರಗಡೆ ಬರಲಾರದಷ್ಟು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ,ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಕಾಲುವೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ದೋಣಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನಾನು ತುಂಬಾ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಳ್ತಿನಿ.
ಶಾಲೆಯೂ ಬದಲಾಯಿತು.ದಿನ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ.ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮೂರ ಬಸ್ಸು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ತೋರಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ..ಆ ದಿನ ನಮ್ಮದು ಕಾಲು ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ 7km ಪ್ರಯಾಣ..ಆ ದಿನ ಅರ್ಧ ಶಾಲೆ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಮುಗಿದಿರುತ್ತಿತ್ತು..ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟುದಿನ ಅಘನಾಶಿನಿ ತನ್ನ ಒಡಲನ್ನು ತುಂಬಿ ಹರಿದು ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು..ಆದರೂ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು..ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಇರುವುದೊಂದೇ ಹೈಸ್ಕೊಲ್ .ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಬಸ್ಸು ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು..ದಿನ ಇತರ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಂದ ಬೈಗುಳ ಇದ್ದಿದ್ದೆ ನಮಗೆ..ಆ ದಿನಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಂದರ ವಾಗಿದ್ದವು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ..
ಮಳೆಬಂದರೆ ನೆನೆಯಬಾರದೆಂದು ಬಸ್ಸಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೊಡೆ ಮರೆತು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಮನೆ ತಲುಪುವಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.ಕುರು ಕುರು ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಇಂದು ಹಸಿವೆ ಇಂದ ಬೇಯುವಾಗ ಕಾಡುತ್ತಾರೆ..ಸಮಯದ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮುಂಗಾರಿನ ಮಳೆಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ..ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಚಪ್ಪಲ್ಲುಗಳು,ಉದ್ದ ಕೋಲಿನ ಕೊಡೆ ನನ್ನ ಅಣಕಿಸುತ್ತವೆ.ಚಳ್ಳೆ ಪಿಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳು ನೆನಪಾಗಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುತ್ತವೆ..ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನು ನಾನು ತುಂಬಾ  miss ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಬಾರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ರಾಘಣ್ಣ ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ್ನು ಮರೆತು ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ನೀರಾಡಲು ಬಂದಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ರಾಧಕ್ಕ ಮಗಳಿಗೆ "ನೋಡು ಕೂಸೇ ಅವು ದೊಡ್ಡ ನೌಕರಿ ಅಲ್ಲಿದ್ರು ಎಷ್ಟು ಸಿಂಪಲ್ ಇದ್ದ,ನೀನು ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಹೊಪಲೆ ಹಣಕಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಆಗಿದ್ದೆ ತಡ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲೇ" ಎಂದಾಗ ನಮಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು..
"ಬಂದಿತು ಮಳೆಗಾಲ..ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ..."

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ...

ಹಾಯ್
ಏನೆಂದು  ಕರೆಯಲಿ  ನಿನ್ನ?? ಚಿನ್ನ ಎನ್ನಲೇ,ಮುದ್ದು ಎನ್ನಲೇ,ಗೆಳೆಯ ಎನ್ನಲೇ....?? ಅಥವಾ ಹೆಸರಿಂದಲೇ ಹಿಡಿದು ಸಂಭೋದಿಸಲೇ...??? ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಯ್  ಎಂದೆನೆಂದು ಬೇಸರ ಮಾಡಿ  ಕೊಳ್ಳಬೇಡ.ನೀನು ನನ್ನವನಾದ ಮೇಲೆ ಇಡಿ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ nickname ಗಳನ್ನೂ ನಿನಗೇ ಇಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಹೇಗಿದ್ದೀಯ? ತುಂಬಾ ದಿನದಿಂದ ನಿನಗೊಂದು ಪತ್ರ ಬರಿಯಬೇಕೆಂದು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ..ಇಂದಾದರೂ ಬರಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೋಡು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಸುಂದರ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತಿವೆ.ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮಳೆಯಂತೆ ಬಂದ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಸುರಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಗಿ ಹೋಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿನ್ನ ಮುಂದಿಡುವಾಸೆ...ಪೂರಕವೋ ಎಂಬಂತೆ ಸಂಜೆಯ ಸೋನೆಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲಿತ್ತು..ಬಸ್ಸನ್ನೇರಿ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸೀಟ್ ನ ಕಿಟಕಿಕಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು  ಆ ತಂಪು ಗಳಿಗೆ ಮುಖ ನೀಡಿದೆ ನೆಂದರೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಯಾವ ಹುಡುಗರ ಬಗ್ಗೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂದವಳಲ್ಲ ನಾನು..ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ  ನನಗೆ ಹುಡುಗರಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ.ಹಲವಾರು ಜನ ಆತ್ಮೀಯರಿದ್ದಾರೆ.ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸೆಳೆತ ಉಂಟಾಗಿದ್ದುನಾನುನಿನ್ನಬಗ್ಗೆಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಬಿಸಿದಮೇಲೆ.ಮನಸೋಮ್ಮೆ  ಹೇಳಿತ್ತು  ನೀನ್ಯಾಕೆ  ಅವನ  ಬಗೆಗೊಮ್ಮೆ  ಯೋಚಿಸ  ಬರದು  ಅಂತ.
ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು  ಯಾವಾಗಲೂ ನೀನು ನನ್ನ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ
 "ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಮ್ಮ " ಎಂದು.ನಾನು ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಅಂದೇಕೋ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ನನಗೆ ಹೇಳಿತ್ತು ನೀನು ನಿನ್ನ ಹುಡುಗಿಗೆ comfortನೀಡಬಲ್ಲೆ ಅಂತ...ನಿನ್ನ  ಭೇಟಿ ಕೆಲವೇ  ನಿಮಿಷದಲ್ಲಗಿದ್ದರೂ ನೀನು  ನನ್ನ  ತುಂಬಾ  ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು  ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ…


ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೇ ನೀನು  ಅದನ್ನು  ಹೇಳಲು  ಎಷ್ಟೊಂದು  ಹರಸಾಹಸ  ಮಾಡಿದ್ದು… ಮೊನ್ನೆ  ಕೊನೆಗೂ  ಧೈರ್ಯ  ಮಾಡಿ  ರಾತ್ರಿ  12 ಗಂಟೆಗೆ   ಫೋನ್  ಮಾಡಿದ್ದು … ನಿನ್ನ  ಸ್ವರವನ್ನ  ಮೊದಲ  ಬಾರಿ  ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ  ಕೇಳಿದ್ದೆ  ಆಗ… !! ನಿನ್ನ  ಧ್ವನಿ  ನಡಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು  ನಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಹೇಳಲೋ  ಬೇಡವೋ  ಎಂದು  ಪರದಾಡಿ  ಕೊನೆಗೂ  ನನಗೆ  ತಿಳಿಸಿ  ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ… ಹುಡಗನೋಬ್ಬನಿಂದ propose ಮಾಡಿಸಿ  ಕೊಳ್ಳುವುದು  ಹೊಸತೇನಲ್ಲ  ನನಗೆ …ನಾನೇನೂ  ಹೇಳದೆ  ಮೌನವಾಗಿ  ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ .. ನೀನು  ಕಾಯುತ್ತೇನೆಂದು  phone ಇಟ್ಟು  ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ …ಆದರೆ  ನಿನ್ನಲ್ಲೇನೋ  ಸೆಳೆತ  ಕಂಡಿದ್ದು  ಆವತ್ತು  ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಬಗ್ಗೆ  ಯೋಚಿಸಲು  ಶುರು  ಮಾಡಿದಾಗ…


ನಾನು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದವು.ಓದು,ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ,ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇನೋ ಎನ್ನುವ ತುಂಟತನ,ರೆಪ್ಪೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು ಕಾಯುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ , ಎಲ್ಲಾ ...ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದವು.ನಿನ್ನ ಬೇಡ ಎನ್ನಲೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾರಣಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಕಣೋ..ಆದರೂ ನನ್ನದೊಂದಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆ ಗಳಿವೆ.ಸುರಿವ ಸೋನೆಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು  ನೀನು  ಜೋರಾಗಿ  bike ನಲ್ಲಿ  ಲಾಂಗ್  ಡ್ರೈವ್  ಹೋಗಬೇಕು … ಮಾತನಾಡಿದರೆ  ಕೇಳಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಮುಖಕ್ಕೆ  ಮುತ್ತಿಡುವ  ತಂಪಾದ  ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ  ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಕಿವಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ  “ನೀನಂದ್ರೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಕಣೋ “ಎನ್ನಬೇಕು … ನೀನು  ತಿರುಗಿ  ನಾನೂ  ಕಣೆ  ಎನ್ನಬೇಕು … ಯಾರಿಲ್ಲದ  ಹಾದಿಯಲಿ  ರಾತ್ರಿ  ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಕೈ  ಹಿಡಿದು  ನಡೆಯಬೇಕು …ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಗೆಳತಿಯಾಗಿ  ನನ್ನ  ಭಾವನೆಯನ್ನು  ಹಂಚಿ  ಕೊಳ್ಳಬೇಕು...ಅಮ್ಮನ  ನೆನಪಾದಾಗ  ನಿನ್ನ  ಮಡಿಲು  ನನ್ನದಾಗ  ಬೇಕು… ಪುಟ್ಟದಾದ  ಮನೆಯ  ನನ್ನ  ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಳೆದ  ಹೂದೋಟದಲ್ಲಿ  ನಾನು  ನೀನು  ಬೆಳದಿಂಗಲಿನೂಟ ಮಾಡಬೇಕು … ನನ್ನ  ಅಪ್ಪ  ಅಮ್ಮನ  ನಿನ್ನ  ತಂದೆ  ತಾಯಿಯರಂತೆ  ಗೌರವಿಸಬೇಕು ...ಮುಂದೆ ಯಾವತ್ತೋ ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರ ಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ನನಗನ್ನಿಸಬಾರದು.ಇಷ್ಟೇ  ಚಿಕ್ಕ  ಪುಟ್ಟ  ಆಸೆಗಳು  ನನ್ನದೂ...
ನಿನ್ನೆಲ್ಲ  ಆಸೆಗಳಿಗೆ  ಸದಾ  ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ  ಚಿಲುಮೆ ಯಾಗಿ  ನಾನಿರುತ್ತೇನೆ...ನೋವು ನಲಿವಿನ ಹಾದಿಯಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಗೆಜ್ಜೆ ದನಿಯನ್ನು ಬೆಸೆಯುತ್ತೇನೆ..ನಿನ್ನ ಆಗಮನ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದರೆ ನಾನು ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮಾಡುವ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಗಳು ತುಂಬಾ ಸುಂದರ ಅನಿಸುತ್ತಿವೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಮನ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯನ್ನುಕಲ್ಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ..  
ಈ ಎಲ್ಲಾ  ಆಸೆಯನ್ನೂ ಪೂರೈಸುವೆ  ಎಂದು  ನನ್ನ  ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು  ಒಮ್ಮೆ  ಹೇಳಿಬಿಡು
ಈ  ಬಾರಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ  ಅದೇನೋ  ಹೇಳಿದೆ ಯಂತಯಲ್ಲ ಅವಳು  ಈ  ಬಾರಿ  ಬರದಿದ್ದರೆ  ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದು  ನೀನು  ಹಾರಿಸಿ ಕೊಂಡು  ಹೋಗುವ  ಮೊದಲೇ  ನಾನು  ನಿನಗೇ  ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ…ನಿನ್ನ  ಮೆಚ್ಚಿನ  ಮಡದಿಯಾಗಿ ,ಅತ್ತೆ  ಮಾವಂದಿರಿಗೆ ಮಗಳಾಗಿ ನಿನ್ನ ಗೂಡಿಗೆ  ನಾನೂ  ಹಾರಿ  ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ.ನಿನ್ನ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.ನಿನ್ನ ಕಾತುರತೆಯ ಕಂಗಳಲೋಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣುವ ಆತುರತೆ ನನ್ನದು..ತುಂಬಾ ಕಾಯಿಸಬೇಡ.......