ಒಂಟಿ ಬಯಲು....

ಹೀಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕರಾವಳಿ ರೈಲು ಬ್ಲಾಗಿನ ತಮ್ಮ " ವಾಣಿ ಅಕ್ಕ ಒಂದು ಕವನ ಬರಿತ್ಯನೆ ಈ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ, ನಂಗ ೩ ಜನ ಈಗಲೇ ಬರದ್ಯ"ಎಂದಾಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಸಿವಿಸಿ ಆದರೂ ಏಕೆ ಬರೆಯಬಾರದು ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ..ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಯೇ ಹೊರತು ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಒಳಗೆ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.ಅದು ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.ಕೊನೆಗೂ ಅವನ ಕೋರಿಕೆಗೆ ಮಣಿದು ಅವ ಕಳುಹಿಸಿದ  ಪ್ರವೀಣ್[http://nenapinasaalu.blogspot.com] ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ..ಈಗಾಗಲೇ ಇದು ಕರಾವಳಿ ರೈಲು ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದೆ[ಬರೆದ ನಾಲ್ಕು ಕವನ ಗಳು 'ಒಂದು ಜೀವ ,ನಾಲ್ಕು ಭಾವ  'ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ http://karavalirail.blogspot.com].ನಾನು ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.ಓದಿ ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ...

ನೆತ್ತಿ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿನಲಿ
ನೆರಳ ಹುಡುಕಿಹ ಜೀವವೇ
ಕುಸಿದು ಕುಳಿತೇಯಾ ಬದುಕ ವಾಸ್ತವವ ನೆನೆದು..


ಹಸಿರಾದ ಪೈರು,ಮಾಗಿ ಸೊಂಪಾದ ಕಾಳು
ಜಳ್ಳಾಗಿ ಉರುಳಿ ಹಾರಿದವೇ
ವಿಧಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗಿ ಮಣಿದು...


ಒಂಟಿ ಬಯಲಿನಲಿ,ಒಂಟಿ ಮರದ ಅಳಲು
ಸೋತ ರಟ್ಟೆಯ ಕಷ್ಟ ಕೇಳುವವರಾರಿಲ್ಲ
ಹರಿದ ಕಣ್ಣೀರು,ಕರಗಿ ಸೊರಗಿ ಬೆವರಾಗಿ ಸುರಿದು....


ಮರುಗದಿರು ಜೀವವೇ,ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರದು ಹುಲ್ಲು
ಸಾಗಿ ಸವೆಯಲೇ ಬೇಕು ಬದುಕ ದಾರಿ...
ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಹುಲ್ಲನೀಯುವ ತನಕ
ಸಲ್ಲಬೇಕು ಬರಡು ಭೂಮಿಗೂ ನೀರು ನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ......