ಹೀಗೆಕೆ ಬಂತು?????.....

ಅಲ್ಲೊಂದು ಶಾಲೆ. ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದ್ದು. ಶಾಲೆಯ ಮುಂದೊಂದು ಹಳೆಯದಾದ ಧ್ವಜದ ಕಟ್ಟೆ. ವರುಷಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ಸಲ ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ,ಮಾಸಲಿನ ದ್ವಜ ಧೂಳು ಕುಡಗಿಕೊಂಡು ಹಾರಾಡ ಬಹುದು. ದಿನಕ್ಕೆ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿ ಆರು ಬಸ್ಸುಗಳು ಹೋಗಬಹುದೇನೋ ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ. ಉಳದಿದ್ದು ಬರಿ ಮೋಟರ್ ಸೈಕಲ್ಲುಗಳು,ಸೈಕಲ್ಲುಗಳು,ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಓಡಾಡುವ ಲಾರಿ,ಕಾರು ಮತ್ತು ಜೀಪುಗಳು.ಆದರೆ ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಟೆಂಪೋಗಳು ಬಸ್ಸಿಗಿಂತ ಒಂದೈದು ಜಾಸ್ತಿನೆ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು.ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಜನರು, ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ,ಹೈಸ್ಕೊಲ್ ಗೆ ತೆರಳುವವರು ನಂಬಿ ಕೊಂಡಿರುವುದು ಅದೇ ರಸ್ತೆಯನ್ನು,ಅದೇ ಆರು ಬಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಟೆಂಪೋಗಳನ್ನು.ಈ ರಸ್ತೆಯೇ ನನ್ನ ಈ ಬರಹದ ಜೀವಾಳ. ಇಲ್ಲೇ ನಾನು ಅಧುನಿಕ ಜಲಿಯನ್ ವಾಲಾಬಾಗ್ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ಕಂಡಿದ್ದು.ಅದೇ ರಸ್ತೆಯ ಎಡ ಪಕ್ಕದ ಮಣ್ಣು ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಸಿಗುವುದೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರು.ಅದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಯಾವದೋ ಕೆಲಸದ ಮೇರೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬರುವುದು ಎರಡುದಿನ ತಡವಾಗುವುದಿತ್ತು. ಅದು ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಪರ್ಕ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬೇಕೆಂದರೂ ಅದೇ ರಸ್ತೆಯ ಜಾಡನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಬೇಕು. ಏರ್ಟೆಲ್, ವೊಡಪೋನ,ಬಿ ಎಸ ಏನ್ ಎಲ್ ಈ ತರಹೇವಾರಿ ಜಾತಿಯ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ದೂರದ ಟವರ ಗಳಿಂದ ಆ ರಸ್ತೆ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುವದರಿಂದ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲು ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದು ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು.ನನಗೆ ನನ್ನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನಾನು ಬರುವುದು ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದೇ ತಡವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ರಜೆ ಪಡೆಯ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.ಆ ದಿನ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಆ ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ಅಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೆ. ಆ ರಸ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಬಸ್ಸುಗಳ ತೊಂದರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇ ಊರಿನವಳಾದ ನನಗೂ ಚೂರು ಹೆಚ್ಚಿಗೆನೆ ಗೊತ್ತು.ಎಲ್ಲರ ನಂಬಿಕೆನು ಆ ಬಸ್ಸಿನ ಮೆಲಿರುವದರಿಂದ ಅದು ಆಗೊಮ್ಮೆ, ಈಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ತೋರಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿನವರು, ಪಕ್ಕದ ಊರಿನವರು ತಗಾದೆ ತೆಗೆದು, ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸಿದ್ದು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಇರುವ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೂ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನ ವಿಷಯವಾಗಿ,ಊರವರಿಂದ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಗಲಾಟೆ ಯಾಗುವುದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆ ರಸ್ತೆಯ ದಾಟಿ ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಮನೆ. ಆ ಮನೆಗೂ ನನಗೂ ಏನೋ ನಂಟು. ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಟ್ಟಾಂಗ ಹೊಡೆದು ಬರದೆ ಬಿಡುವವನಲ್ಲ. ಅಂದು ಹಾಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ, ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ.ತಿರುಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆ ಮನೆಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ್ದವು.

ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬಲು ಇಷ್ಟದ ಜಾಗ ವೆಂದರೆ ಆ ಮನೆಯ ಮೆತ್ತು. ಮೆತ್ತು ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಉಪ್ಪರಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಇರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದರೆ ನಾನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿರುವ ರಸ್ತೆ,ಪಕ್ಕದ ವಿಶಾಲವಾದ ಬೆಟ್ಟ,ಶಾಲೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಣುತ್ತದೆ.ಮಾತಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಡಿಯಲು ಮಜ್ಜಿಗೆ ತಂಬುಳಿ ನೀಡುವಂತೆ ಕೇಳಿ ನಾನು ಮೆತ್ತು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.ರಸ್ತೆ ಎಂದಿಗಿಂತ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.ಶಾಲೆ ಯಾಕೋ ಇಂದು ರಜೆ ಪಡೆದು ಕೊಂಡಂತೆ ಇತ್ತು.ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಹಾಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆನೇ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿ ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದೇ ನೀಲಿ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಬಸ್ಸು ತಿರುವು ದಾಟಿ ಬಂತು.ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಜನ ಇದ್ದಂತೆನು ನನಗೆ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರು ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಒಳಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಇಳಿದವರು ಎರಡೋ ಮೂರೋ ಜನ. ಇನ್ನೇನು ಬಸ್ಸು ಹೊರಡಬೇಕು, ಹೊರಟು ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಘಟ್ಟ ಹತ್ತಬೇಕು ದಡ ದಡ ಸದ್ದು. ಎಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಅಷ್ಟು ಮಂದಿ. ಕೋಲು, ಕತ್ತಿ ಸಮೇತ ಬಸ್ಸು ಅಡ್ಡ ಗಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಒಡೆದು, ಒಳಗಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಎಳೆದು ತಂದರು. ಪಕ್ಕದ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಜನ. ಎಲ್ಲರದ್ದು ಒಂದೇ ತರಹದ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಅಂಗಿ, ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ.ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ದಮಾಡಿ ಹೊಚು ಹಾಕಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು ಎನಿಸುತ್ತದೆ.ಕಣ್ಣು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದೆಯೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಡೆದೇ ಹೋಯಿತು ರಕ್ತ ಪಾತ. ಕೂಗಿದರು,ಬೇಡಿ ಕೊಂಡರು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.ಸಿಟ್ಟು ಇದ್ದಿದ್ದು ರಸ್ತೆ ಸರಿ ಮಾಡದ, ಬಸ್ಸನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓಡಿಸದ ಆಡಳಿತದ ಮೇಲೆ. ಸಿಟ್ಟು ಹರಿದಾಡಿದ್ದು ಅಮಾಯಕ ಜನರ ಮೇಲೆ. ಕೇಳಿದ್ದು, ಓದಿದ್ದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಳತೆಯ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗಿತ್ತು. ನನಗಾಗಲಿ, ನಾನಿರುವ ಮನೆಯವರಿಗಾಗಲಿ ಹೊರಗೆ ಬರುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿ, ಹುಂಭತನವಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೋ ಆ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ಜೈಕರ ಹಾಕಿ.,ಧ್ವಜ ಏರಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಡೇ ಬಿಟ್ಟರು.ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕವರನ್ನೆಲ್ಲ ತುಳಿಯುತ್ತ ಆ ಜನರೂ ಕೂಡ ಅವರ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಗೀತೆ ಹಾಡಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಕೇಡು ಬಯಸದ ಮುಗ್ಧ ಜನರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಬೀಜ ಬಿದ್ದು, ಬೆಳೆದು ಹೇಗೆ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅವರ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಲು ನಮ್ಮ ಜನರು ಹಿಂಸಾ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇಕೆ ಹಿಡಿದರು ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಲೆನಾಡ ಅಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ನಕ್ಸಲ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಪದ್ಧತಿ ನಮ್ಮ ಊರಿನೊಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯಲು ಕಾರಣರಾರು ಎನ್ನುವ ಸಂಶಯ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡಿತು.ಪಟ್ಟಣದ ಗಾಳಿ,ಸೋಂಕು ಏನು ಅರಿಯದೆ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ನಿರ್ಜನವಾಗಿ, ನಿರುಪದ್ರವಿಯಾಗಿ ಸುಮ್ಮನೆ ತಣ್ಣನೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸೋಕಿಬಿಟ್ಟಿತು ಎನ್ನುವುದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ ಮರ್ಮ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಸಿಗೆಯ ರಾತ್ರಿ ಬಿದ್ದ ಇಂತ ಕರಾಳ ಕನಸಿಗೆ ಬೆವರಿದ್ದೆ.ಕನಸಲ್ಲೇ ಹೆದರಿ ಕೂಗಿದ್ದೆ. ಕ್ರಾಂತಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತರ ಕ್ರೈಂ ಸ್ಟೋರಿ ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವರ ಕೇಳೆ ಹೆದರುವ ನನಗೆ ಇಂಥ ಕನಸೆಕೆ ಬಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ,ಈ ಕ್ಷಣದ ವರೆಗೂ ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿ.